Marcel Vervloesem en het Dossier van de Schande

6 replies [Last post]
Marc.Vg
Offline
Last seen: 1 year 12 weeks ago
Joined: 04/25/2010

Op woensdag 26 mei 2010 zond de Franse TV-zender 13ème Rue een aflevering van het programma “Les Faits” van Karl Zéro uit over de zaak van de Kinderporno Zandvoort: “Le Fichier de la Honte”. Deze Franstalige reportage is inmiddels ondertiteld http://www.youtube.com/results?search_query=het+dossier+van+de+schande+&aq=f . De Franse journalist Serge Garde vertelt over de manier waarop de verzameling kinderporno uit Zandvoort in Frankrijk in de doofpot werd gestopt. Ook in Nederland http://www.boublog.nl/2007/06/14/baybasin-haalt-demmink-uit-de-doofpot-8/ hoorden we er al spoedig niets meer over en in België werd Marcel Vervloesem in de gevangenis geworpen wegens het blootleggen van deze zaak. In “Le Fichier de la Honte” wordt de hele zaak uit de doeken gedaan en ook de achtergronden worden gedegen onderzocht.

Het bestaan van deze heftige kinderporno bewijst dat er mensen zijn die zich verlustigen in het verkrachten van kinderen. Dit zijn sadisten bij uitstek! Daarentegen is niet iedere pedofiel een sadist en ongeveer 50% van hen blijkt zelf als kind het slachtoffer te zijn geweest van seksueel misbruik. Ook zijn lang niet alle kinderverkrachters rijke heren die zich de luxe kunnen permitteren van dure kinderporno, of zelfs nog veel duurdere exclusieve feesten waarin kinderen worden misbruikt. Steeds vaker blijkt kinderporno te worden vervaardigd binnen de huiselijke kring. Seksueel misbruik van kinderen komt in alle lagen van de samenleving voor.

Over de feitelijke achtergrond, voor wie deze nog niet kent: In 1998 kwam de Belgische activist tegen kindermisbruik Marcel Vervloesem in het bezit van een CD-Rom die honderden foto’s bevatte van de verkrachting van kinderen, tot zelfs baby’s toe. Deze CD-Rom was afkomstig van de in Zandvoort woonachtige Duitser Gerrie Ulrich. Vervloesem overhandigde kopieën van dit bewijsmateriaal aan de Nederlandse, Belgische en Franse justitie. Ondanks een overvloed aan bewijzen dat hier sprake was van een crimineel netwerk, werd de Zandvoortse kinderporno door alle autoriteiten afgedaan als fantasie. Vervloesem werd daarna aangeklaagd en veroordeeld wegens verkrachting van minderjarigen en het helen van kinderporno. Dit riekt naar een duivels heksenproces, volledig gebaseerd op valse aanklachten.

Zie ook: Marcel Vervloesem en de zaak Temse Madeira
http://www.boublog.nl/2009/11/27/marcel-vervloesem-en-de-zaak-temse-madeira/

En: Marcel Vervloesem en de Zandvoortse Kinderporno
http://www.boublog.nl/2009/12/05/marcel-vervloesem-en-de-zandvoortse-kinderporno/

Dwars daar doorheen speelt uiteraard de schimmige zaak Dutroux. Uit de verklaringen van de X-getuigen kwam een groot aantal hooggeplaatste personen als dader naar voren, maar het archief dat iemand daarover had aangelegd, is nu verdwenen http://www.isgp.eu/dutroux/Belgian_X_dossiers_of_the_Dutroux_affair.htm . De doofpot is kennelijk nog altijd niet overvol. Wat men werkelijk wilde verbergen in de zaak Zandvoort, is dat ook daar vermoedelijk een aantal personen van hoge eer http://www.boublog.nl/2008/10/30/van-de-prins-geen-kwaad-wetend/ en goede naam http://www.boublog.nl/2008/07/23/mr-frits-salomonson-hof-advocaat/ bij betrokken waren!

Het dossier van de schande duurt anderhalf uur.

Marc.Vg
Offline
Last seen: 1 year 12 weeks ago
Joined: 04/25/2010
Fighters against pedopornography

ENGLISH

26 international organizations, working around human rights awarded the Belgian activist Marcel Vervloesem.

Associations from France, the Netherlands, Switzerland, Germany and Italy decided that the award was a gift for his long struggle against sex trade with children, the sexual exploitation of children by Western tourists in the Portuguese island of Madeira and his battle against child pornography. The human rights activist exposed the Zandvoort files.

According to foreign activists, Marcel Vervloesem has done an excellent job in difficult circumstances. He was victim of many persecutions by the Belgian authorities. Marcel Vervloesem was the founder of the Morkhoven Group, an association that often collided with the Belgian government by its fight against human rights violations. In many countries, associations now cooperate along with the Morkhoven Group. The activist has been active since 1989 around the issue of missing children. His role and initiatives in the field were laughable according to some politicians.

Years later, the Dutroux-Nihoul case made the news headlines around the world. The warnings issued by the activist were now words of a new reality. A new experience. At numerous conferences at home and abroad, he took the Belgian department of justice under fire and the Belgian government for its role. In 1998, they accused him of child abuse and he they managed to prosecute him. The process dragged on almost for 9 years. Despite the fact that a lie detector showed that the activist was telling the truth, he received 4 years in jail anyway.

Shortly after the conviction, a survey of the Belgian High Council of Justice, in a statement, declared that a whole file was missing in the administrative services of the General Prosecutor in Antwerp. The file was gone. The statement concluded that some documents were lost from the court in Turnhout, due to some human errors. The file contained some documents of witnesses who declared that their testimony under oath was a lie. They admit that they accused Marcel Vervloesem in exchange for money and amnesty. The allegations never showed up in the file. Technical findings by a bailiff indicated that several incriminating statements against the activist were incorrect. Justice ignored all this information and locked him up on 5 September 2008.

The Belgian Department of Justice just got rid of the man who was getting access to the Dutch criminal investigation based on the 90.000 pictures found in Zandvoort. Pictures depicting children victim of tortured and raped by 14 child predators. Child predators recognized by biometric and involved in child trade networks.

The investigation of the Morkhoven Group led to the conclusion that some of the pictures obtained in Zandvoort appeared in other criminal investigations in France, Germany and Portugal. The same photographers took the same pictures. Which means the network of child porn was active all over Europe. However, the Belgian prosecutor accused Marcel Vervloesem in a personal statement that he was a child predator and all his investigations were false flag operations.

The associations decided after consultation and examination of the criminal file, that the Belgian activist was going to get an award for his fight against child porn and transnational groups of child traders.

The award came during his imprisonment; he became the subject of inhumane treatment and repeatedly became the subject of torture. NGOs were sending letters and emails to the Board of the Belgian prison system due to inhuman and degrading acts. The associations refer to the fact those days in a cell all night while the light was left on during his captivity was clearly a form of psychological torture. He later underwent five surgeries. The activist suffered from cancer and a heart disease but they always kept him chained in the surgery room. He was handcuffed more than 599 hours in different hospitals. Some basic movements were impossible. In the infirmary of the prison in the city of Bruges, he was repeatedly the object of harassment, intimidations and blackmail. Bloggers, international associations and journalists denounced human rights violations against the activist. He then received a disciplinary punishment. The verdict was coldhearted; thirty days of strict isolation. Marcel Vervloesem could no longer participate in joint walks and relaxation, no more phone calls and no more letters. He received his visitors behind glass. The penalty led to a storm of protests. The message of the Belgian Department of Justice was clear. Bloggers and journalists got the message loud and clear. The Belgian Council of State

was seized on January 29, 2009. Their arrest was clear too. The disciplinary penalty was simply illegal in its ruling A.191.197/IX-6192 case number 189936. However, everything remained the same. They simply transferred him to another special sealed section. Until March 4, 2009, the activist was send to the St. John Hospital for his second heart surgery. The surgery took 6 hours to complete. He remained in the hospital until March 12, 2009, 24 hours a day chained as an animal. His family and visitors complained. The situation was inhumane. On March 12, he was back at the disposal of the infirmary in the prison of Bruges, back to Guantanamo. He got one day off in a normal cell with water, toilet paper, television and blankets. Despite the seriousness of the undergone heart surgery, Marcel Vervloesem simply returned towards the special sealed section. On March 27, 2009, the Belgian activist was despite his wounds handcuffed in a box and he sat for hours in a small cage and deported to a jail in Turnhout. After hours riding around the city of Dendermonde, they simply informed the activist that his transfer to Turnhout was an administrative error. He returned immediately to the Guantanamo prison in the city of Bruges. The activist sat back again for hours in the same conditions in his little cage. It was a long journey. In Bruges, it turned out that he had no more facilities, no phone and TV.

According to the director of the prison, it was the fault of the psychosocial services. This service handles his probation. In reality, it was in fact obstructing his release less than eight full months. Nevertheless, they claim it was the fault of the Attorney in Antwerp. This Attorney renounced to answer their request for his release. The activist knew about it. In this way, the Belgian Department of Justice prevented him to gain access into the Dutch criminal investigation of the Zandvoort files. Despite the precarious medical condition of the activist and despite a total media blackout. Criticism grew dramatically. On March 30, 2009, the activist gets a letter from the Minister of Justice Stefaan De Clerck, under reference PV.71.KL.1523/AC. He ordered his Supreme Council, monitoring prisons around the country, to investigate the abuse of the basic rights. However, no interview was set up with the activist. The so-called Commission never showed up. On June 2, 2009, the scandal draws the attention of MEPs, on June 10, 2009, the story made it to the media. The story concerning the activist and the Zandvoort files were exposed to the public. France was shocked. It was a wave of indignation. In numerous letters send to Minister Stefaan De Clerck, NGO’s were pointing out the human rights violations. It was in violation of the European Convention on Human Rights and the situation was inhuman. On June 25, the Minister ordered the activist to go to the prison in Turnhout. The decision brought him closer to his family. The decision was executed on Tuesday, June 30, 2009. Meanwhile, the activist had suffered less than five surgeries, hundreds of hours with chains, his bed shackled, and five full months in total isolation. The psychosocial service woke up. His case was now hot. The situation improved considerably for the Belgian activist. And an end was in sight.

On August 4, 2010, they released him. Since then he has no freedom of speech. It’s strictly forbidden to speak to media outlets. Marcel Vervloesem was not allowed to meet NGO’s who are fighting against child porn and networks of child traders. He was not allowed to leave the country and worst of all, he was not allowed to conduct research into child porn networks or develop similar activities. He was not allowed to meet his former friends and members of associations.

On September 7, 2010 he was staying in the Sacred Heart Hospital in the city of Lier, pulmonary edema and the shutdown of his kidneys were determined. Meanwhile, the activist is back home and he is living in the region of Turnhout, close to the family and friends.

The foreign groups are shocked. How could the Belgian Department of Justice get away with it. Meanwhile, the groups started a criminal investigation into the human rights abuses. More than 700 people signed a petition.

The activist cannot leave Belgium to receive his prize; an international delegation from Italy will hand over his master’s degree and his award. According to the department of Justice, the activist can move freely and there is no need to complain since he is not in jail right now.

Written by Censored31 who is an Internet journalist and Analyst in transnational Groups, a specialist in intelligence and strategic colmmunications.

-------------------------------------------------------

NEDERLANDS

Internationale prijs voor Marcel Vervloesem.
Internationaal: 26 buitenlandse verenigingen, werkzaam rond mensen en kinderrechten hebben een prijs uitgereikt aan de Belgische activist Marcel Vervloesem. De prijs komt van verenigingen uit Nederland, Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en Italië. De Belg krijgt de onderscheiding voor zijn jarenlange strijd in de handel met kinderen, de seksuele uitbuiting van kinderen door sextoeristen op het portugese eilandje Madeira en de strijd rond de kinderpornozaak Zandvoort in Nederland. Volgens de buitenlandse verenigingen heeft de activist uitstekend werk verricht in de meest ondankbare en moeilijke omstandigheden en werd hij in eigen land herhaaldelijk onderworpen aan vervolgingen door de Belgische overheden en justitie.

Marcel Vervloesem was de stichter van de intussen wereldwijde gekende vereniging Werkgroep Morkhoven, een vereniging die vaak in aanvaring kwam met de overheden, door haar strijd tegen mensenrechtenschendingen. In tal van landen zijn verenigingen ontstaan naar het voorbeeld van de Werkgroep Morkhoven. De Belg was al sinds 1989 bedrijvig rond de problematiek van vermiste kinderen. Zijn initiatief op dit gebied werd met hoongelach onthaald.

Jaren later werd België en de ganse wereld geschokt door de zaak Dutroux en werden de woorden van de activist realiteit. Op talrijke congressen in binnen en buitenland nam hij de Belgische wantoestanden onder vuur, wat de woede van justitie en overheid in België tot gevolg kreeg.

In 1998 werd hij beticht van kindermisbruik en vervolgd. Het proces sleepte bijna 9 jaar aan. Ondanks het feit dat een door de Rechtbank bevolen leugendetectortest uitwees dat de activist de waarheid sprak, werd hij tot een gevangenisstraf van vier jaar veroordeeld. Kort na de veroordeling van de Belg, bleek uit een onderzoek van de Belgische Hoge Raad van Justitie, dat er op de diensten van het Parket Generaal te Antwerpen een gans dossier over zijn kwestie was verdwenen. Nog later doken er schokkende documenten op afkomstig van de Procureur des Konings te Turnhout, waarin de magistraat aan de Procureur Generaal te Antwerpen liet weten, dat er door een menselijke fout op zijn diensten, tal van ontlastende stukken die op de Griffie te Turnhout ten tijde van de behandeling van zijn rechtszaak waren neergelegd, nooit in het strafdossier waren terechtgekomen bij de behandeling van de rechtzaak. Technische vaststellingen door een Gerechtsdeurwaarder wezen uit dat verschillende belastende verklaringen tegen de activist onjuist waren. Justitie negeerde al deze gegevens en liet hem op 5 september 2008 in de gevangenis opsluiten. De veroordeling van de Belg is ook nu nog steeds een twistpunt waarbij de Belgische justitie verweten wordt een persoonlijke afrekening er op na gehouden te hebben ten overstaan van de activist.

De verenigingen die nu na overleg en onderzoek van het gebruikte strafdossier de prijs uitreiken aan de Belg stellen dat de activist tijdens zijn gevangenschap onmenselijk is behandeld en bij herhaling het voorwerp is geworden van folteringen.

Zo wordt scherp uitgehaald naar het bestuur van het Belgische gevangeniswezen. Zo werd de Belg dagenlang onderworpen aan onmenselijke en vernederende handelingen. De verenigingen verwijzen naar het feit dat hij dagenlang in een cel zat waar de ganse nacht het licht werd aangelaten Tijdens zijn gevangenschap onderging de activist vijf operatie's waarbij hij steeds aan de voeten geketend bleef. In totaal werd de Belg 599 uren vastgeketend aan een ziekenhuisbed, en medische apparatuur, wat beweging onmogelijk maakte. In de ziekenboeg van de gevangenis te Brugge was hij herhaaldelijk het voorwerp van pesterijen. Omdat deze toestanden door tal van internationale verenigingen aan de kaak werd gesteld op talrijke websites, kreeg de Belg in de gevangenis te Brugge een tuchtstraf, waarbij het hem gedurende dertig dagen verboden werd om deel te nemen aan gemeenschappelijke wandelingen en ontspanningen. De Belg kreeg ook telefoonverbod en mocht geen brieven meer verzenden onder gesloten omslag. Zijn bezoekers diende hij te ontvangen achter glas. De tuchtmaatregel zorgde voor een storm van protest waarbij de bestraffing van 22 januari 2009 aan de kaak gesteld werd.

Op 29 januari 2009 greep de Belgische Raad van State in en vernietigde de tuchtstraf in haar arrestnummer 189.936 zaak A.191.197/IX-6192. De Belg bleef evenwel in een speciale gesloten sectie opgesloten. Tot op 4 maart 2009 de activist in het St. Jan Ziekenhuis zijn tweede hartoperatie diende te ondergaan. De operatie nam 6 uur in beslag, waarna de Belg opnieuw geketend werd, tot zelfs op de dienst Intensieve Zorgen. Hij bleef tot 12 maart 2009, 24 uur op 24 met voetboeien vastgeketend aan zijn ziekenhuisbed. Bezoekers die dit zagen klaagden deze schrijnende toestand onmiddellijk aan. Op 12 maart werd hij dan terug ter beschikking gesteld van de ziekenboeg in de gevangenis te Brugge, waar hij nog 1 dag verbleef, en ondanks de ernst van de ondergane hartoperatie en de nog aanwezigzijnde verwondingen, door de borstopening van de operatie, zonder meer terug in een gewone cel op de extra gesloten sectie opgesloten werd. Op 27 maart 2009 werd de Belg ondanks zijn verwondingen in een celwagen gezet, geboeid aan de handen en zat hij urenlang in een klein kooitje in die celwagen tijdens zijn vervoer naar de gevangenis te Turnhout. Toen die celwagen na uren rijden in Dendermonde halt hield werd aan de activist medegedeeld, dat zijn overplaatsing naar Turnhout steunde op een administratieve fout en hij direct terug naar de gevangenis te Brugge zou vervoerd worden. De activist zat opnieuw urenlang in dezelfde omstandigheden in het kooitje tijdens zijn vervoer. In Brugge bleek, dat hij geen telefooncode en Tv kon krijgen omdat hij daar in de ochtend was afgeschreven.

Volgens de gevangenisdirectie lag de fout bij de brugse psychosociale dienst. Deze dienst die geacht wordt om het reclasseringsdossier van de activist in regel te stellen, liet het dossier van de Belg liefst 8 volle maanden aanslepen, omdat naar haar zeggen de Procureur Generaal te Antwerpen verzaakte om gevolg te geven op hun verzoek om het strafdossier van de activist over te maken. Op deze wijze bleef de afhandeling van het reclasseringsdossier ondanks de benarde medische toestand van de activist maar aanslepen. De kritiek in de zaak groeide alsmaar aan.

Op 30 maart 2009 krijgt de activist op zijn cel een brief van Minister van Justitie Stefaan De Clerck, referte PV.71.KL.1523/AC. De Minister liet weten dat hij zijn Hoge Raad van Toezicht op het Gevangeniswezen opdracht had gegeven om het gevangenisregime van de activist te onderzoeken. Van dat ganse onderzoek kwam evenwel niets terecht; de activist kreeg nooit iemand van die toezichtscommissie te zien en werd door deze Commissie die geacht wordt toezicht op de gevangenissen te houden ook nooit gehoord.

Op 2 juni 2009 trekt het schandaal de aandacht van Euro Parlementsleden, die de activist in gevangenschap opzoeken en op 10 juni 2009 zend de Franse televisie de ganse story in Frankrijk uit. Een golf van verontwaardiging breekt los. In tal van brieven wordt Minister van Justitie Stefaan De Clerck er op gewezen, dat België in de zaak Vervloesem in overtreding is met het Europese verdrag voor de Rechten van de Mens en de situatie voor de Belg onmenselijk is.

Op 25 juni geeft de Minister het bevel om de activist terug naar de gevangenis te Turnhout te verplaatsen. De opdracht werd uitgevoerd op dinsdag 30 juni 2009. Intussen had de Morkhovense activist liefst 5 operaties ondergaan, honderden uren met kettingen aan zijn ziekenbed gekluisterd geweest, en liefst 5 volle maanden in eenzame opsluiting gezeten in een extra gesloten sectie. Meteen werd ook het dossier aan de psychosociale dienst van Brugge onttrokken en werd de zaak aan de strafuitvoeringsrechtbank van Antwerpen toegewezen, waarna de situatie voor de Belg zienlijk verbeterde en er een einde werd gesteld aan zijn eenzame opsluiting.

In de gevangenis te Turnhout diende men de Belg met spoed te hospitaliseren, gelukkig kwam de zaak terug goed.

Op 4 augustus 2010 werd de activist in vrijheid gesteld, nadat hij een reeks uitgangsdagen en verloven had genoten. Sindsdien is het hem verboden om met de landelijke en internationale pers te spreken. De Belg mag zijn land niet meer verlaten en mag geen onderzoek meer voeren naar kinderpornonetwerken of activiteiten daartoe ontplooien. Hem is ook verboden om nog contacten te onderhouden met actieverenigingen en vrienden.

Het laatste wat men van de activist hoorde, was dat hij op 7 september 2010 met spoed diende te worden opgenomen in het Heilig Hart Ziekenhuis te Lier, waar een hartfalen, longoedeem en het stilvallen van de nieren werd vastgesteld. Intussen is de activist terug thuis en verblijft in de regio van Turnhout, waar vrienden en naasten van de Belg een flatje voor hem hebben ingericht.

De buitenlandse verenigingen zijn geschokt over de wijze waarop de Belg in eigen land behandeld is. Intussen wordt een diepgaand onderzoek geëist naar de toestanden waarvan de activist tijdens zijn gevangenschap het slachtoffer is geworden. Meer dan 700 mensen uit allerlei strekkingen hebben daartoe reeds een petitie getekend.

Gezien de activist België niet mag verlaten om zijn prijs in ontvangst te nemen, zal een delegatie uit Italië hem het internationaal uitgereikte diploma komen overhandigen. Volgens Justitie kan de Belg vrijuit bewegen en wordt hij niet gevangen gehouden binnen de landsgrenzen van België.
-------------------------------------------------------

Marc.Vg
Offline
Last seen: 1 year 12 weeks ago
Joined: 04/25/2010
Het 'Monster van Riga' en de pedo-industrie

Het 'Monster van Riga' en de pedo-industrie

We publiceren hierbij het artikel van de vzw Werkgroep Morkhoven die al jaren tegen kindermisbruik strijdt maar die jarenlang werd gecriminaliseerd door middel van een reeks valse aanklachten en h...et media-proces tegen haar oprichter, Marcel Vervloesem.
---

De nederlandse kamerleden eisen een onderzoek naar de pedofielenvereniging Martijn in Nederland omwille van haar contacten met de babysitter die zich schuldig maakte aan misbruik van tientallen peuters en baby's.

Martijn staat rechtstreeks in verband met de ophefmakende kinderpornozaak Zandvoort en ook met het Temse-Madeira dossier en nog andere grote pedo-zaken waaronder Coral en Cathedral in Frankrijk.

Martijn kwam immers voor op een lijst met tal van belangrijke personen en organisaties, die in beslag genomen werd gedurende een huiszoeking bij de belg Norbert de Rijck in Temse. Deze werd uitgevoerd door de Rijkswacht van Beveren in België, in opdracht van de Onderzoeksrechter uit Dendermonde. In het proces-verbaal vermeldde de Rijkswacht aan de Onderzoeksrechter dat de gevonden lijst 'niet belangrijk' was. Dus werd er geen onderzoek naar kindermisbruiken gevoerd.
De Werkgroep Morkhoven die de lijst wél onderzocht, ontdekte de pedozaak Temse-Madeira.

Marcel Vervloesem van de vzw Werkgroep Morkhoven diepte het gevonden spoor verder uit, wat resulteerde in het oprollen van het netwerk Temse-Madeira, waarin personen uit België, Nederland, Portugal en Engeland betrokken bleken te zijn. Er volgden tal van arrestaties. Bij de processen die volgden, werden de daders veroordeeld.

Het onderzoek brachten Vervloesem en de Werkgroep Morkhoven in 1998, op het spoor van de nu bekende Zandvoort-zaak. Morkhoven-onderzoeker Vervloesem vond opnieuw een verband met de Nederlandse pedofielenvereniging Martijn. Zo bleken een reeks van kinderpornobeelden uit het Zandvoort-dossier identiek te zijn aan foto's die in het tijdschrift van Martijn afgedrukt stonden. Vervolgens bleek dat deze kinderpornografische beelden gedeeltelijk door een zekere J.M. Villaume in Frankrijk waren gemaakt, die op zijn beurt zowel betrokken was bij het pedofilie-schandaal Cathedral als het daarmee verbonden grote pedofilie-schandaal Coral in Frankrijk. Tussen de fotografische opnamen was ook de fotogalerij van Harry Turné uit Duitsland te vinden die pedofiliefoto's onder de naam 'Pojkart' publiceerde. In de tijdschriften van Martijn stonden ook advertenties die betrekking hadden tot een pedo-zaak in het Belgische Berlaar waarin tal van jongeren werden misbruikt, 'Palestra' genaamd. Heel wat foto's in deze zaak verschenen in het tijdschrift van Martijn.

Al deze gegevens met de desbetreffende bewijzen werden eertijds door Vervloesem aan de Bijzondere Opsporingsbrigade van de Rijkswacht in Geel, met name aan Adjudant Frans Tops, overgedragen. Maar de Turnhoutse Justitie deed niets met het materiaal. De opgespoorde foto's werden zelfs gebruikt om de vinder ervan, Marcel Vervloesem, te kunnen vervolgen voor het 'bezit van kinderporno' zodat de kinderpornozaak Zandvoort kon worden dichtgedekt.

Vervloesem had hetzelfde bewijsmateriaal ook overgemaakt aan de Gerechtelijke Politie van Parijs, die in opdracht van de Parijse onderzoeksrechter Ringot met een rogatoire commissie naar Nederland en naar de Bijzondere Opsporingsbrigade van Geel was gekomen.

In de zaak Zandvoort kwamen eveneens beelden voor van baby's en peuters terwijl ze misbruikt werden. Het nederlandse televisieprogramma Nova maakte destijds een schokkende uitzending over de Zandvoort-zaak waarbij ook een aantal beelden van gefolterde en misbruikte kleuters te zien waren.

Het voornoemde bewijsmateriaal bevindt zich nog steeds in het strafdossier van Marcel Vervloesem, onder het mom dat er tegen Vervloesem ook een onderzoek werd gevoerd voor 'het in het bezit hebben van kinderporno'.

Na het 10 jaren durende media-proces waarbij men hem voortdurend een 'zelfverklaarde pedofielenjager' en 'kinderverkrachter' noemde, werd de Morkhovense onderzoeker opgesloten. Op die manier werd het netwerk Zandvoort dichtgedekt en de kindermisbruikers en kinderpornoproducenten konden ongestoord verder hun gang gaan.

Marcel Vervloesem kreeg reeds vanaf 2006 door de Justitie van Turnhout, een spreekverbod met de pers opgelegd.
Na twee jaar gefolterd te zijn in de gevangenissen van Turnhout en Brugge, werd hij enkele maanden geleden in voorlopige vrijheid gesteld op voorwaarde dat hij geen contact zou opnemen met de pers en met verenigingen die zich bezig houden met het opsporen en met de bestrijding van kinderpornonetwerken.
Vervloesem mag ook geen onderzoek meer voeren, noch het land verlaten om op internationale congressen over zijn onderzoek aangaande de internationale kinderpornonetwerken te spreken.
(Enkele jaren geleden wisten een aantal politici te verhinderen dat hij in de Belgische senaat over de kinderpornozaak Zandvoort kwam spreken)

Dat is een goede zaak voor de kindermisbruikers die zopas in Nederland wegens het misbruiken van peuters en het maken en verspreiden van kinderporno werden aangehouden.

Het is ook een goede zaak voor de pedofielenvereniging Martijn die niets hoeft te vrezen omdat al het onderzoeksmateriaal van Vervloesem, met de stilzwijgende goedkeuring van de Belgische justitieminister Stefaan De Clerck, in de kelders van de Belgische gerechtshoven is opgeborgen. Het is zelfs mogelijk dat al dit onderzoeksmateriaal, zoals met de cd-roms Zandvoort gebeurde, spoorloos verdween.