Israel de ‘unilaterale aggressor’?

Met het hernemen van de vijandelijkheden tussen Israel en Palestina is het belangrijk de grotere agenda in het oog te houden waarbinnen het huidige geweld zich afspeelt en de vaste agenda voor hegemonie over het Midden Oosten waarin Israel een centrale rol speelt – die van ‘unilaterale agressor’

Natuurlijk doet Israel niets unilateraal want het hangt volledig af voor zijn voortbestaan van het Westen. Van de fondsen voor zijn leger tot al het materiaal dat het koopt en onderhoudt, vanaf de dag dat de moderne staat Israel werd opgericht tot vandaag, is Israel in werkelijkheid een vooruitgeschoven operatiebasis. Het is pas in die conntext dat de constante en anders irrationele oorlogszuchtigheid van Israel zin krijgt.

Waarom wordt Israel niet aangevallen door ISIL, al-Nusra en de myriade aan groepen die in Syrië en Irak havoc creëren?

Om de illusie dat Israel voortdurend zichzelf moet verdedigen heeft het samen met zijn Westerse en regionale bondgenoten zelf voltijdse vijanden gecreëerd, waaronder Hamas dat een creatie is van de geheime dienst en tot op vandaag door Saoudi-Arabië en Qatar gesteund worden – beide zijn de facto regionale partners van het Westen en natuurlijk van Israel zelf.

Dat is waarvoor Hamas gebruikt wordt – om een echte oppositiebeweging te counteren door verschillende facties tegen elkaar op te zetten en een groter eenheidsfront tegen de Westerse exploitatie te voorkomen. Dezelfde methode wordt gebruikt in Syrië en met ISIL in Irak enkele weken terug. In zijn eerste commentaar op de overwinning van ISIL in Irak in juni ll. zei Netanyahu dat Washington buiten het Irak-conflict moest blijven en de Sunni-militanten de Shia-gedomineerde regering van al-Maliki laten verslaan en zo Irak op te breken.

Israel doet niets unilateraal

Logistiek bestaat Israel niet zonder de massale Westerse steun en daarom doet Israel niets zonder Westerse goedkeuring. De illusie van zijn unilaterale aggressie is specifiek bedoeld om de politici in het Westen de mogelijkheid te bieden voor het ontkennen van brutaliteit en agressie die zij zich niet kunnen veroorloven om rechtstreeks mee geassocieerd te worden en om de schijn van niet-betrokkenheid op te houden.

Wat Israel over heel de regio doet is crimineel en vraagt om veroordeeld te worden. Maar het wordt best veroordeeld in de context van een oorlogszuchtig kliënt-regime dat niet vanuit de belangen van de Israelische bevolking handelt voor coëxistentie met zijn buren maar eerder voor buitenlandse belangen die het land zien als een vooruitgeschoven operatiebasis. Protesteren tegen Israel is daarom niet genoeg. Het boycotten van Israelische producten en zijn industrie is vruchteloos en speelt zelfs in de kaart van de strategie van de spanning die opgezet is door Israel’s sponsors. Israel betaalt zijn militaire macht niet met zijn nationale industrie maar met immense buitenlandse hulp.

Het is niet Israel dat betaalt voor de wapens waarmee het de vernielingen aanricht in Gaza, en het zijn anderen die telkens betalen voor de heropbouw van wat vernield werd. En iedere keer dat Westerse politici of hun woorvoerders zeggen: 'Israel heeft het recht tot zelfverdediging'  geven ze het groen licht aan Israel dat het kan doorgaan met zijn terreurbombardementen en repressie.