Meest vooraanstaande strijder tegen pedo netwerken Marcel Vervloesem is vrij

”U hebt nu ondervonden wie uw vijanden zijn, maar u beseft niet hoeveel mensen uit de hele wereld zich voor u hebben ingezet”. Dat zei rechter Rob Perriëns van de Antwerpse strafuitvoeringsrechtbank tegen Marcel Vervloesem. Op die manier stelde de rechter de ‘smerige rol’ die de pers in deze zaak had gespeeld, aan de kaak.

 

De vrijlating op 4 augustus 2010 van de oprichter van de NGO Morkhoven, is niet meer opgemerkt dan die van willekeurig welke andere gevangene.
De kranten hebben altijd verzwegen dat er in feite 700 moordpogingen op Marcel werden gepleegd doordat men hem in de gevangenis de nodige medische hulp weigerde. 700 keer heeft hij die moord-pogingen overleefd, zoals hij zelf elke keer tot zijn grote verwondering merkte als hij tijdens die periodes waarin hem afdoende medische zorg geweigerd werd, ‘s ochtends toch weer wakker werd.

Reeds in 1998 stelde Marcel Vervloesem het feit aan de kaak dat men de producenten van kinderpornografie in de kinderpornozaak Zandvoort, ongestraft hun gang liet gaan omdat ze door de politie als informanten voor het terugvinden van gestolen auto’s konden gebruikt worden. Op 15 november 2006 werd hij schuldig bevonden aan de reeks beschuldigingen die volgden op zijn bekendmaking van het bestaan van 88.539 kinderpornofoto’s en die in éen keer alle ministers van justitie en politiediensten van Europa in hun hemd zette. Deze laatsten hadden immers steeds beweerd dat er ”diepgaande onderzoeken” werden gevoerd waaruit bleek dat er “geen sprake was van pedocriminele netwerken”. Het Hof van Beroep van Antwerpen bevestigde op 6 februari 2008 het vonnis dat Marcel Vervloesem schuldig was aan “verkrachting”, niettegenstaande het feit dat de medici hadden verklaard dat hij fysiek onmogelijk in staat was tot dat misdrijf. Hij werd op 5 september van datzelfde jaar in de gevangenis opgesloten. Het Europese Hof voor de Mensenrechten weigerde hem te beschermen tegen de folteringen die er in de gevangenis volgden en die door twee Belgische justitieministers stilzwijgend werden toegestaan.

Sinds zes jaar heeft Marcel kanker, en een uitzaaiing daarvan werd op de dag van zijn veroordeling door middel van een operatie voorkomen. Hij is van die kanker nooit genezen, maar ze heeft zich tot nogtoe ook niet verder uitgezaaid. Marcel had ook nierproblemen. Doordat de gevangenis hem gedurende twee maanden een nier-dialyse weigerde, is 40% procent van zijn nierfunctie verloren gegaan. Hij verloor ook 30% van zijn hartfunctie. Verder is hij een stuk van zijn heup kwijt geraakt. Men had hem, toen hij een zware infectie kreeg, immers als zware suikerzieke met een psychiatrische patient in eenzelfde cel opgesloten. De psychiatrische patient die niet verzorgd werd, vervuilde de cel met zijn uitwerpselen, hetgeen tot gevolg had dat een deel van Marcel’s heup wegens afsterving geamputeerd moest worden. Doordat Marcel het door zijn hopeloze situatie niet meer zag zitten, stelde de Belgische justitieminister Stefaan De Clerck voor om hem een pil te laten innemen die een hartstlstand zou veroorzaken. Twee artsen raadden Marcel aan om zelfmoord te plegen door 10 dagen achtereen zijn insuline niet te gebruiken.
Maar na 42 dagen zonder insuline, leefde Marcel nog steeds. Marcel werd gedurende zijn zare operaties ook 599 uren met zijn enkel aan het ziekenbed en medische toestellen geboeid. Dat gebeurde zogezegd ‘om medische redenen’, wat volkomen illegaal is. Bij zijn vrijlating had hij het zicht aan één oog bijna geheel verloren als gevolg van de weigering hem oogheelkundige zorg te verlenen. Hij heeft daardoor echter geen staar opgelopen, wat volgens de oogarts bijna een wonder is.

De voorwaarden voor zijn vrijlating bevatten onder andere een contactverbod met de pers. Het gaat hem om de pers wier ‘smerige rol’ o.a. had bestaan uit het betalen van analfabeten om hem te belasteren en hem het recht op wederhoor werd ontzegd. Men interviewde hem wel maar de belangrijkste zaken werden doodgezwegen of verdraaid weergegeven. Het wordt hem eveneens verboden om contact te hebben met mensenrechtenorganisaties, zogenaam om te voorkomen ”dat hij opnieuw de misdrijven zal plegen waarvoor hij in de gevangenis zat’. Maar in werkelijkheid is men bang voor het feit dat hij verder rond de kinderpornozaak Zandvoort zou werken. Dat wordt namelijk als een ‘misdrijf’ beschouwd. Marcel mag ook geen contact opnemen met de vzw Werkgroep Morkhoven en met acteur Jo Reymen (geen lid van de Werkgroep Morkhoven) die hem altijd zijn blijven steunen en hem in de gevangenis opzochten. Zodoende heeft de rechter ons hart gebroken, want met Marcel samenwerken was een grote vreugde voor ons. Men kan zich afvragen of dit wel grondwettelijk is.

Wij beloofden Marcel dat we hem in stilte in de gaten zouden houden, en pas zouden optreden op het moment dat we zouden merken dat hij gevaar liep. De affaire escaleerde doordat Yvo Meulemans van de krant Het Nieuwsblad, een artikeltje publiceerde over de vrijlating van Marcel dat, zoals zijn artikeltjes in het verleden, totaal misleidend is. Het is dus het aangewezen moment om een boekje open te doen over de hele zaak.

Enkele maanden geleden veroorzaakte het nieuws over de vrijlating van Marcel, een emotionele aardbeving in het dorpje Morkhoven. De mensen van het dorp die hem jarenlang op zijn veldtochten tegen schendingen van kinderrechten hadden begeleid, kwamen onmiddellijk in actie om zijn nieuwe appartement te verven en te meubileren, om gordijnen te naaien etc… Ze hebben nooit begrepen waarom Marcel in de gevangenis werd opgesloten.

Ze zijn ook gezamelijk in opstand gekomen tegen de mensen die valse getuigenissen hebben afgelegd tegen Marcel in ruil voor het ongestraft laten van de zedenmisdrijven die ze zelf tegen kinderen gepleegd hebben, en van de drugshandel en kleine diefstallen (maar ook gewapende roofovervallen) waaraan ze zich schuldig hebben gemaakt. “Ik heb het niet alleen gedaan”, zei een vriendje van Victor, de halfbroer van Marcel, bij wijze van verontschuldiging.

Familie en vrienden van Marcel zeggen dat Marcel nu veiliger is dan in het verleden omdat de politie de opdracht kreeg bij het minste of geringste probleem op te treden terwijl het de politie van Morkhoven vroeger verboden was om actie te ondernemen. Twee geduchte oude dames slaan bij de kleinste verdachte beweging in de buurt alarm, en ze bellen de ambulance zodra ze vinden dat Marcel er slecht uitziet. Ze hebben zijn leven al twee keer gered hoewel de artsen telkens moeten vaststellen dat het een wonder is dat hij het alweer heeft overleefd. Een andere oude dame sprak Marcel op straat aan met de vraag: “U bent toch Marcel Vervloesem?”, en toen deze bevestigend antwoordde, haalde ze een kostbaar horloge uit haar tas en bond dat om zijn pols.

Wij hadden de mensen die zich corrrect gedroegen ten tijde van de Zandvoort-affaire, gevraagd om de vrijlating van Marcel geheim te houden, uit voorzorg voor zijn veiligheid. Maar desalniettemin kwamen er Duitse, Nederlandse en Italiaanse journalisten aan zijn deur bellen. Marcel liet ze telkens het vonnis van de rechter zien waarin staat dat hij een spreekverbod heeft met de pers. De journalisten bleken dat te respecteren alhoewel ze zich ernstige vragen stelden bij dit spreekverbod dat is strijd is met de Belgische grondwet. Marcel’s dochter zegt dat ze hem een mooi mobieltje hebben gegeven, en een computer en een schrijfmachine. Ook tussen journalisten zitten dus fatsoenlijke mensen.

We hoorden alleen maar positieve berichten, totdat de lui die Marcel vals hebben aangeklaagd, aan zijn telefoonnummer en adres probeerden te komen. Vrienden van Marcel verhinderden hen om bij hem in de buurt te komen. Maar Ivoke, de zogezegde journalist die de hetze tegen Marcel in Het Nieuwsblad is begonnen, telefoneerde vervolgens naar Marcel’s vrienden en probeerde achter zijn telefoonnummer te geraken.

De krant Het Nieuwsblad verbrak de relatieve ‘wapenstilstand’ door in haar roddelrubriek een nieuw artikeltje met laster en smaad over Marcel te publiceren. Op een kinderachtige manier kwalificeerde hij Marcel die al acht jaar voor het losbarsten van het schandaal Dutroux, de industrie van kinderpornofilms aan de kaak stelde, opnieuw als ‘de zelfbenoemde kinderpornojager’. Ivoke beweerde tevens dat Marcel werd veroordeeld voor ‘afpersing’ en hij suggereerde dat Marcel met de ONG Morkhoven had ‘gebroken’, wat volledig onjuist is. Doordat het berichtje in allerlei roddelblaadjes verscheen, leek het bijna op een campagne om de waarheid achter wat er gebeurd is, opnieuw weg te moffelen.

Wij blijven ons afvragen waarom de kinderpornozaak Zandvoort ten allen koste moest dichtgedekt worden en waarom het Hof van Cassatie op 24 juni 2008 het lef had om een vonnis te bekrachtigen waarin een man zonder prostaat schuldig werd bevonden aan verkrachting op 3 minderjarigen (voor de klachten van zijn halfbroer en diens vriendjes werd Marcel, na jarenlang aan de schandpaal te zijn genageld, tenslotte vrijgesproken).

De meeste mensen hebben wel door wat er in feite gebeurd is en het is daarom dat er geen enkel verkeerd woord over Marcel, die ernstig ziek is, nog gepikt kan worden.

Jacqueline de Croÿ & Jan Boeykens
http://droitfondamental.eu/001_Marcel_Vervloesem_libre_et_vivant____ne.htm

Het Nieuwsblad verspreidt opnieuw leugens

Sinds vanmorgen kunnen er opnieuw artikels op de skynetblogs van de vzw Werkgroep Morkhoven gepubliceerd worden.
We danken de Skynet Klantendienst voor de behandeling van onze klacht die op één of andere wijze ook geblokkeerd leek.
De vraag is nu hoelang de steeds weerkerende problemen zullen uitblijven.

De skynetblogs werden geblokkeerd op het ogenblik dat de Werkgroep Morkhoven (ondermeer vanwege nachtelijke telefoons en doodsbedreigingen waarvoor een klacht werd ingediend) bekend maakte dat zij opnieuw aktie zou gaan voeren rond de dichtgedekte kinderpornozaak Zandvoort.
De nieuwe problemen met de skynetblogs werden gevolgd door een artikeltje van de genaamde Yvo Meulemans in Het Nieuwsblad waarin de vrijlating van Marcel Vervloesem (die reeds enkele maanden geleden vrij is) bekend werd gemaakt. Meulemans die, naar we uit goede bron hebben vernomen, op alle mogelijke manieren bij Vervloesem trachtte binnen te geraken terwijl deze van Justitie een spreekverbod met de pers kreeg opgelegd, schreef in zijn artikeltje dat de ‘zelfverklaarde kinderpornojager Marcel Vervloesem zijn contact met de vzw Werkgroep Morkhoven heeft verbroken’.
Dit bericht is echter volledig fout. De strafuitvoeringsrechtbank van Antwerpen heeft Vervloesem immers ook een contactname met de vzw Werkgroep Morkhoven verboden terwijl de vzw Werkgroep Morkhoven hem 12 jaar lang is blijven steunen en men hem iedere week in de gevangenissen van Turnhout en Brugge is gaan opzoeken. Het zijn dus eigenlijk de beste vrienden van Vervloesem.
Ook met de acteur Jo Reymen (geen lid van de vzw Werkgroep Morkhoven) waarvan hij veel steun kreeg, mag Vervloesem geen contact opnemen.

Om terug te komen op de door Het Nieuwsblad verspreide misleidende informatie van journalist Yvo Meulemans: Meulemans heeft Marcel Vervloesem gedurende 10 jaar lang mede door het slijk gesleurd. Dit maakte deel uit van een media-proces dat bedoeld was om de kinderpornozaak Zandvoort dood te zwijgen.
Maar de feiten worden niet alleen bewust verdraaid om de Vlaamse krantenlezer op een verkeerd spoor te zetten. Zo wordt er tevens verzwegen dat Vervloesem al meer dan 2 jaar lang een (spoed)procedure voor het Hof van Straatsburg heeft lopen en dat hij voor de klachten uit 1998 inzake het zogenaamd sexueel misbruik van zijn halfbroer en diens vrienden in zijn vroegere jaren, werd vrijgesproken. Vervloesem werd immers enkel voor enkele nieuwe beweringen door jongeren die ondermeer wegens een gewapende roofoverval in een jeugdinstelling werden geplaatst, voor ‘kindermisbruik’ veroordeeld.
Er wordt ook nog altijd gezwegen over de bijna 30 processen-verbaals inzake zedenfeiten met kinderen en jongeren die op naam van Vervloesem’s halfbroer staan.

Het Nieuwsblad waarin Meulemans zijn misleidend artikeltje plaatste, was de krant die, vlak na het uitkomen van de kinderpornozaak Zandvoort, een zogezegd interview met de halfbroer van Marcel Vervloesem publiceerde waarin Vervloesem beschuldigd werd. Deze beschuldigingen werden door alle kranten en nieuwsbladen van de Corelio-mediagroep waarvan Het Nieuwsblad en De Standaard deel uitmaken, verspreid (en klakkeloos door de andere kranten en nieuwsbladen overgenomen).

Het gaat hem dus niet om de zogenaamde ‘breuk’ van Marcel Vervloesem met de vzw Werkgroep Morkhoven (waarvoor ik door bepaalde journalisten getelefoneerd werd) maar om het blijven verspreiden van bedriegelijke informatie omdat men hoopt daarmee de kinderpornozaak Zandvoort met de bijna 90.000 slachtoffertjes te kunnen blijven dichtdekken.

Jan Boeykens, Voorzitter vzw Werkgroep Morkhoven

http://www.morkhoven.org

http://werkgroep-morkhoven.skynetblogs.be

http://morkhoven.wordpress.com

Reacties

Marc.Vg
Offline
Last seen: 1 jaar 17 weken geleden
Samengevoegd: 04/25/2010

VICTOR VERVLOESEM HANTEERD JUSTITÏEEL CONTACTVERBOD OM ACTIVIST MARCEL VERVLOESEM UIT TE SLUITEN OP DE BEGRAFENIS VAN ZIJN MOEDER .

Ongelofelijk maar waar . Victor Vervloesem , de man die eertijds de heksenkjacht op morkhoven activist Marcel Vervloesem lanceerde , en die als een fiere gieter pronkt in de streekkrant en andere bladen als een notoir lid van de SP te Herentals , misbruikt het contactverbod dat justitie oplegde bij de voorwaardelijke' vrijlating van Marcel , om Marcel te verbieden deel te nemen aan de eredienst en begrafenis van zijn moeder . Deze overleed afgelopen Dinsdag .

Marcel kreeg vandaag het nieuws van het overlijden van zijn moeder , en dit via vrienden uit Morkhoven die hem daarover opbelden . Noch Marcel en nch zijn kinderen en kleinkinderen werden door Victor Vervloesem van dit overlijden en uitvaartplechtigheid in kennis gersteld . Dit omdat Marcel onder voorwaarden vrij is .

Bij justitie reageerde men onthutst . Dit verbod was helemaal niet als bedoelin,g om de activist uit te sluiten bij de uitvaart van zijn moeder . Volgens Justitie slaat het opgelegde verbod ook niet voor Marcel opzichtens Victor vervloesem en de familie van Marcel . Doch Victor Vervloesem maakt gretig misbruik van de opgelegde voorwaarden .

Er is een golf van verontwaardiging ontstaan, in de zaak . Justitie stelde duidelijk dat Marcel niet veroordeeld is geweest in de kwestie van Victor vervloesem en daarin zowel bij de correctionele rechtbank en ook later op het Hof van Beroep vrijgesproken werd . Victor Vervloesem werd in deze rechtszaak zelfs veroordeeld tot het betalen, van de gerechtskosten . In talrijke middens wordt het verbod aan Marcel om bij de begrafenis van zijn moeder te zijn , laag bij de grond genoemd en de zoveelste pesterij tegen de activist .

Marc.Vg
Offline
Last seen: 1 jaar 17 weken geleden
Samengevoegd: 04/25/2010

Fighters against pedopornography

ENGLISH

26 international organizations, working around human rights awarded the Belgian activist Marcel Vervloesem.

Associations from France, the Netherlands, Switzerland, Germany and Italy decided that the award was a gift for his long struggle against sex trade with children, the sexual exploitation of children by Western tourists in the Portuguese island of Madeira and his battle against child pornography. The human rights activist exposed the Zandvoort files.

According to foreign activists, Marcel Vervloesem has done an excellent job in difficult circumstances. He was victim of many persecutions by the Belgian authorities. Marcel Vervloesem was the founder of the Morkhoven Group, an association that often collided with the Belgian government by its fight against human rights violations. In many countries, associations now cooperate along with the Morkhoven Group. The activist has been active since 1989 around the issue of missing children. His role and initiatives in the field were laughable according to some politicians.

Years later, the Dutroux-Nihoul case made the news headlines around the world. The warnings issued by the activist were now words of a new reality. A new experience. At numerous conferences at home and abroad, he took the Belgian department of justice under fire and the Belgian government for its role. In 1998, they accused him of child abuse and he they managed to prosecute him. The process dragged on almost for 9 years. Despite the fact that a lie detector showed that the activist was telling the truth, he received 4 years in jail anyway.

Shortly after the conviction, a survey of the Belgian High Council of Justice, in a statement, declared that a whole file was missing in the administrative services of the General Prosecutor in Antwerp. The file was gone. The statement concluded that some documents were lost from the court in Turnhout, due to some human errors. The file contained some documents of witnesses who declared that their testimony under oath was a lie. They admit that they accused Marcel Vervloesem in exchange for money and amnesty. The allegations never showed up in the file. Technical findings by a bailiff indicated that several incriminating statements against the activist were incorrect. Justice ignored all this information and locked him up on 5 September 2008.

The Belgian Department of Justice just got rid of the man who was getting access to the Dutch criminal investigation based on the 90.000 pictures found in Zandvoort. Pictures depicting children victim of tortured and raped by 14 child predators. Child predators recognized by biometric and involved in child trade networks.

The investigation of the Morkhoven Group led to the conclusion that some of the pictures obtained in Zandvoort appeared in other criminal investigations in France, Germany and Portugal. The same photographers took the same pictures. Which means the network of child porn was active all over Europe. However, the Belgian prosecutor accused Marcel Vervloesem in a personal statement that he was a child predator and all his investigations were false flag operations.

The associations decided after consultation and examination of the criminal file, that the Belgian activist was going to get an award for his fight against child porn and transnational groups of child traders.

The award came during his imprisonment; he became the subject of inhumane treatment and repeatedly became the subject of torture. NGOs were sending letters and emails to the Board of the Belgian prison system due to inhuman and degrading acts. The associations refer to the fact those days in a cell all night while the light was left on during his captivity was clearly a form of psychological torture. He later underwent five surgeries. The activist suffered from cancer and a heart disease but they always kept him chained in the surgery room. He was handcuffed more than 599 hours in different hospitals. Some basic movements were impossible. In the infirmary of the prison in the city of Bruges, he was repeatedly the object of harassment, intimidations and blackmail. Bloggers, international associations and journalists denounced human rights violations against the activist. He then received a disciplinary punishment. The verdict was coldhearted; thirty days of strict isolation. Marcel Vervloesem could no longer participate in joint walks and relaxation, no more phone calls and no more letters. He received his visitors behind glass. The penalty led to a storm of protests. The message of the Belgian Department of Justice was clear. Bloggers and journalists got the message loud and clear. The Belgian Council of State

was seized on January 29, 2009. Their arrest was clear too. The disciplinary penalty was simply illegal in its ruling A.191.197/IX-6192 case number 189936. However, everything remained the same. They simply transferred him to another special sealed section. Until March 4, 2009, the activist was send to the St. John Hospital for his second heart surgery. The surgery took 6 hours to complete. He remained in the hospital until March 12, 2009, 24 hours a day chained as an animal. His family and visitors complained. The situation was inhumane. On March 12, he was back at the disposal of the infirmary in the prison of Bruges, back to Guantanamo. He got one day off in a normal cell with water, toilet paper, television and blankets. Despite the seriousness of the undergone heart surgery, Marcel Vervloesem simply returned towards the special sealed section. On March 27, 2009, the Belgian activist was despite his wounds handcuffed in a box and he sat for hours in a small cage and deported to a jail in Turnhout. After hours riding around the city of Dendermonde, they simply informed the activist that his transfer to Turnhout was an administrative error. He returned immediately to the Guantanamo prison in the city of Bruges. The activist sat back again for hours in the same conditions in his little cage. It was a long journey. In Bruges, it turned out that he had no more facilities, no phone and TV.

According to the director of the prison, it was the fault of the psychosocial services. This service handles his probation. In reality, it was in fact obstructing his release less than eight full months. Nevertheless, they claim it was the fault of the Attorney in Antwerp. This Attorney renounced to answer their request for his release. The activist knew about it. In this way, the Belgian Department of Justice prevented him to gain access into the Dutch criminal investigation of the Zandvoort files. Despite the precarious medical condition of the activist and despite a total media blackout. Criticism grew dramatically. On March 30, 2009, the activist gets a letter from the Minister of Justice Stefaan De Clerck, under reference PV.71.KL.1523/AC. He ordered his Supreme Council, monitoring prisons around the country, to investigate the abuse of the basic rights. However, no interview was set up with the activist. The so-called Commission never showed up. On June 2, 2009, the scandal draws the attention of MEPs, on June 10, 2009, the story made it to the media. The story concerning the activist and the Zandvoort files were exposed to the public. France was shocked. It was a wave of indignation. In numerous letters send to Minister Stefaan De Clerck, NGO’s were pointing out the human rights violations. It was in violation of the European Convention on Human Rights and the situation was inhuman. On June 25, the Minister ordered the activist to go to the prison in Turnhout. The decision brought him closer to his family. The decision was executed on Tuesday, June 30, 2009. Meanwhile, the activist had suffered less than five surgeries, hundreds of hours with chains, his bed shackled, and five full months in total isolation. The psychosocial service woke up. His case was now hot. The situation improved considerably for the Belgian activist. And an end was in sight.

On August 4, 2010, they released him. Since then he has no freedom of speech. It’s strictly forbidden to speak to media outlets. Marcel Vervloesem was not allowed to meet NGO’s who are fighting against child porn and networks of child traders. He was not allowed to leave the country and worst of all, he was not allowed to conduct research into child porn networks or develop similar activities. He was not allowed to meet his former friends and members of associations.

On September 7, 2010 he was staying in the Sacred Heart Hospital in the city of Lier, pulmonary edema and the shutdown of his kidneys were determined. Meanwhile, the activist is back home and he is living in the region of Turnhout, close to the family and friends.

The foreign groups are shocked. How could the Belgian Department of Justice get away with it. Meanwhile, the groups started a criminal investigation into the human rights abuses. More than 700 people signed a petition.

The activist cannot leave Belgium to receive his prize; an international delegation from Italy will hand over his master’s degree and his award. According to the department of Justice, the activist can move freely and there is no need to complain since he is not in jail right now.

Written by Censored31 who is an Internet journalist and Analyst in transnational Groups, a specialist in intelligence and strategic colmmunications.

-------------------------------------------------------

NEDERLANDS

Internationale prijs voor Marcel Vervloesem.
Internationaal: 26 buitenlandse verenigingen, werkzaam rond mensen en kinderrechten hebben een prijs uitgereikt aan de Belgische activist Marcel Vervloesem. De prijs komt van verenigingen uit Nederland, Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en Italië. De Belg krijgt de onderscheiding voor zijn jarenlange strijd in de handel met kinderen, de seksuele uitbuiting van kinderen door sextoeristen op het portugese eilandje Madeira en de strijd rond de kinderpornozaak Zandvoort in Nederland. Volgens de buitenlandse verenigingen heeft de activist uitstekend werk verricht in de meest ondankbare en moeilijke omstandigheden en werd hij in eigen land herhaaldelijk onderworpen aan vervolgingen door de Belgische overheden en justitie.

Marcel Vervloesem was de stichter van de intussen wereldwijde gekende vereniging Werkgroep Morkhoven, een vereniging die vaak in aanvaring kwam met de overheden, door haar strijd tegen mensenrechtenschendingen. In tal van landen zijn verenigingen ontstaan naar het voorbeeld van de Werkgroep Morkhoven. De Belg was al sinds 1989 bedrijvig rond de problematiek van vermiste kinderen. Zijn initiatief op dit gebied werd met hoongelach onthaald.

Jaren later werd België en de ganse wereld geschokt door de zaak Dutroux en werden de woorden van de activist realiteit. Op talrijke congressen in binnen en buitenland nam hij de Belgische wantoestanden onder vuur, wat de woede van justitie en overheid in België tot gevolg kreeg.

In 1998 werd hij beticht van kindermisbruik en vervolgd. Het proces sleepte bijna 9 jaar aan. Ondanks het feit dat een door de Rechtbank bevolen leugendetectortest uitwees dat de activist de waarheid sprak, werd hij tot een gevangenisstraf van vier jaar veroordeeld. Kort na de veroordeling van de Belg, bleek uit een onderzoek van de Belgische Hoge Raad van Justitie, dat er op de diensten van het Parket Generaal te Antwerpen een gans dossier over zijn kwestie was verdwenen. Nog later doken er schokkende documenten op afkomstig van de Procureur des Konings te Turnhout, waarin de magistraat aan de Procureur Generaal te Antwerpen liet weten, dat er door een menselijke fout op zijn diensten, tal van ontlastende stukken die op de Griffie te Turnhout ten tijde van de behandeling van zijn rechtszaak waren neergelegd, nooit in het strafdossier waren terechtgekomen bij de behandeling van de rechtzaak. Technische vaststellingen door een Gerechtsdeurwaarder wezen uit dat verschillende belastende verklaringen tegen de activist onjuist waren. Justitie negeerde al deze gegevens en liet hem op 5 september 2008 in de gevangenis opsluiten. De veroordeling van de Belg is ook nu nog steeds een twistpunt waarbij de Belgische justitie verweten wordt een persoonlijke afrekening er op na gehouden te hebben ten overstaan van de activist.

De verenigingen die nu na overleg en onderzoek van het gebruikte strafdossier de prijs uitreiken aan de Belg stellen dat de activist tijdens zijn gevangenschap onmenselijk is behandeld en bij herhaling het voorwerp is geworden van folteringen.

Zo wordt scherp uitgehaald naar het bestuur van het Belgische gevangeniswezen. Zo werd de Belg dagenlang onderworpen aan onmenselijke en vernederende handelingen. De verenigingen verwijzen naar het feit dat hij dagenlang in een cel zat waar de ganse nacht het licht werd aangelaten Tijdens zijn gevangenschap onderging de activist vijf operatie's waarbij hij steeds aan de voeten geketend bleef. In totaal werd de Belg 599 uren vastgeketend aan een ziekenhuisbed, en medische apparatuur, wat beweging onmogelijk maakte. In de ziekenboeg van de gevangenis te Brugge was hij herhaaldelijk het voorwerp van pesterijen. Omdat deze toestanden door tal van internationale verenigingen aan de kaak werd gesteld op talrijke websites, kreeg de Belg in de gevangenis te Brugge een tuchtstraf, waarbij het hem gedurende dertig dagen verboden werd om deel te nemen aan gemeenschappelijke wandelingen en ontspanningen. De Belg kreeg ook telefoonverbod en mocht geen brieven meer verzenden onder gesloten omslag. Zijn bezoekers diende hij te ontvangen achter glas. De tuchtmaatregel zorgde voor een storm van protest waarbij de bestraffing van 22 januari 2009 aan de kaak gesteld werd.

Op 29 januari 2009 greep de Belgische Raad van State in en vernietigde de tuchtstraf in haar arrestnummer 189.936 zaak A.191.197/IX-6192. De Belg bleef evenwel in een speciale gesloten sectie opgesloten. Tot op 4 maart 2009 de activist in het St. Jan Ziekenhuis zijn tweede hartoperatie diende te ondergaan. De operatie nam 6 uur in beslag, waarna de Belg opnieuw geketend werd, tot zelfs op de dienst Intensieve Zorgen. Hij bleef tot 12 maart 2009, 24 uur op 24 met voetboeien vastgeketend aan zijn ziekenhuisbed. Bezoekers die dit zagen klaagden deze schrijnende toestand onmiddellijk aan. Op 12 maart werd hij dan terug ter beschikking gesteld van de ziekenboeg in de gevangenis te Brugge, waar hij nog 1 dag verbleef, en ondanks de ernst van de ondergane hartoperatie en de nog aanwezigzijnde verwondingen, door de borstopening van de operatie, zonder meer terug in een gewone cel op de extra gesloten sectie opgesloten werd. Op 27 maart 2009 werd de Belg ondanks zijn verwondingen in een celwagen gezet, geboeid aan de handen en zat hij urenlang in een klein kooitje in die celwagen tijdens zijn vervoer naar de gevangenis te Turnhout. Toen die celwagen na uren rijden in Dendermonde halt hield werd aan de activist medegedeeld, dat zijn overplaatsing naar Turnhout steunde op een administratieve fout en hij direct terug naar de gevangenis te Brugge zou vervoerd worden. De activist zat opnieuw urenlang in dezelfde omstandigheden in het kooitje tijdens zijn vervoer. In Brugge bleek, dat hij geen telefooncode en Tv kon krijgen omdat hij daar in de ochtend was afgeschreven.

Volgens de gevangenisdirectie lag de fout bij de brugse psychosociale dienst. Deze dienst die geacht wordt om het reclasseringsdossier van de activist in regel te stellen, liet het dossier van de Belg liefst 8 volle maanden aanslepen, omdat naar haar zeggen de Procureur Generaal te Antwerpen verzaakte om gevolg te geven op hun verzoek om het strafdossier van de activist over te maken. Op deze wijze bleef de afhandeling van het reclasseringsdossier ondanks de benarde medische toestand van de activist maar aanslepen. De kritiek in de zaak groeide alsmaar aan.

Op 30 maart 2009 krijgt de activist op zijn cel een brief van Minister van Justitie Stefaan De Clerck, referte PV.71.KL.1523/AC. De Minister liet weten dat hij zijn Hoge Raad van Toezicht op het Gevangeniswezen opdracht had gegeven om het gevangenisregime van de activist te onderzoeken. Van dat ganse onderzoek kwam evenwel niets terecht; de activist kreeg nooit iemand van die toezichtscommissie te zien en werd door deze Commissie die geacht wordt toezicht op de gevangenissen te houden ook nooit gehoord.

Op 2 juni 2009 trekt het schandaal de aandacht van Euro Parlementsleden, die de activist in gevangenschap opzoeken en op 10 juni 2009 zend de Franse televisie de ganse story in Frankrijk uit. Een golf van verontwaardiging breekt los. In tal van brieven wordt Minister van Justitie Stefaan De Clerck er op gewezen, dat België in de zaak Vervloesem in overtreding is met het Europese verdrag voor de Rechten van de Mens en de situatie voor de Belg onmenselijk is.

Op 25 juni geeft de Minister het bevel om de activist terug naar de gevangenis te Turnhout te verplaatsen. De opdracht werd uitgevoerd op dinsdag 30 juni 2009. Intussen had de Morkhovense activist liefst 5 operaties ondergaan, honderden uren met kettingen aan zijn ziekenbed gekluisterd geweest, en liefst 5 volle maanden in eenzame opsluiting gezeten in een extra gesloten sectie. Meteen werd ook het dossier aan de psychosociale dienst van Brugge onttrokken en werd de zaak aan de strafuitvoeringsrechtbank van Antwerpen toegewezen, waarna de situatie voor de Belg zienlijk verbeterde en er een einde werd gesteld aan zijn eenzame opsluiting.

In de gevangenis te Turnhout diende men de Belg met spoed te hospitaliseren, gelukkig kwam de zaak terug goed.

Op 4 augustus 2010 werd de activist in vrijheid gesteld, nadat hij een reeks uitgangsdagen en verloven had genoten. Sindsdien is het hem verboden om met de landelijke en internationale pers te spreken. De Belg mag zijn land niet meer verlaten en mag geen onderzoek meer voeren naar kinderpornonetwerken of activiteiten daartoe ontplooien. Hem is ook verboden om nog contacten te onderhouden met actieverenigingen en vrienden.

Het laatste wat men van de activist hoorde, was dat hij op 7 september 2010 met spoed diende te worden opgenomen in het Heilig Hart Ziekenhuis te Lier, waar een hartfalen, longoedeem en het stilvallen van de nieren werd vastgesteld. Intussen is de activist terug thuis en verblijft in de regio van Turnhout, waar vrienden en naasten van de Belg een flatje voor hem hebben ingericht.

De buitenlandse verenigingen zijn geschokt over de wijze waarop de Belg in eigen land behandeld is. Intussen wordt een diepgaand onderzoek geëist naar de toestanden waarvan de activist tijdens zijn gevangenschap het slachtoffer is geworden. Meer dan 700 mensen uit allerlei strekkingen hebben daartoe reeds een petitie getekend.

Gezien de activist België niet mag verlaten om zijn prijs in ontvangst te nemen, zal een delegatie uit Italië hem het internationaal uitgereikte diploma komen overhandigen. Volgens Justitie kan de Belg vrijuit bewegen en wordt hij niet gevangen gehouden binnen de landsgrenzen van België.
-------------------------------------------------------

Marc.Vg
Offline
Last seen: 1 jaar 17 weken geleden
Samengevoegd: 04/25/2010

Marcel Vervloesem en het Dossier van de Schande

Op woensdag 26 mei 2010 zond de Franse TV-zender 13ème Rue een aflevering van het programma “Les Faits” van Karl Zéro uit over de zaak van de Kinderporno Zandvoort: “Le Fichier de la Honte”. Deze Franstalige reportage is inmiddels ondertiteld http://www.youtube.com/results?search_query=het+dossier+van+de+schande+&aq=f . De Franse journalist Serge Garde vertelt over de manier waarop de verzameling kinderporno uit Zandvoort in Frankrijk in de doofpot werd gestopt. Ook in Nederland http://www.boublog.nl/2007/06/14/baybasin-haalt-demmink-uit-de-doofpot-8/ hoorden we er al spoedig niets meer over en in België werd Marcel Vervloesem in de gevangenis geworpen wegens het blootleggen van deze zaak. In “Le Fichier de la Honte” wordt de hele zaak uit de doeken gedaan en ook de achtergronden worden gedegen onderzocht.

Het bestaan van deze heftige kinderporno bewijst dat er mensen zijn die zich verlustigen in het verkrachten van kinderen. Dit zijn sadisten bij uitstek! Daarentegen is niet iedere pedofiel een sadist en ongeveer 50% van hen blijkt zelf als kind het slachtoffer te zijn geweest van seksueel misbruik. Ook zijn lang niet alle kinderverkrachters rijke heren die zich de luxe kunnen permitteren van dure kinderporno, of zelfs nog veel duurdere exclusieve feesten waarin kinderen worden misbruikt. Steeds vaker blijkt kinderporno te worden vervaardigd binnen de huiselijke kring. Seksueel misbruik van kinderen komt in alle lagen van de samenleving voor.

Over de feitelijke achtergrond, voor wie deze nog niet kent: In 1998 kwam de Belgische activist tegen kindermisbruik Marcel Vervloesem in het bezit van een CD-Rom die honderden foto’s bevatte van de verkrachting van kinderen, tot zelfs baby’s toe. Deze CD-Rom was afkomstig van de in Zandvoort woonachtige Duitser Gerrie Ulrich. Vervloesem overhandigde kopieën van dit bewijsmateriaal aan de Nederlandse, Belgische en Franse justitie. Ondanks een overvloed aan bewijzen dat hier sprake was van een crimineel netwerk, werd de Zandvoortse kinderporno door alle autoriteiten afgedaan als fantasie. Vervloesem werd daarna aangeklaagd en veroordeeld wegens verkrachting van minderjarigen en het helen van kinderporno. Dit riekt naar een duivels heksenproces, volledig gebaseerd op valse aanklachten.

Zie ook: Marcel Vervloesem en de zaak Temse Madeira
http://www.boublog.nl/2009/11/27/marcel-vervloesem-en-de-zaak-temse-madeira/

En: Marcel Vervloesem en de Zandvoortse Kinderporno
http://www.boublog.nl/2009/12/05/marcel-vervloesem-en-de-zandvoortse-kinderporno/

Dwars daar doorheen speelt uiteraard de schimmige zaak Dutroux. Uit de verklaringen van de X-getuigen kwam een groot aantal hooggeplaatste personen als dader naar voren, maar het archief dat iemand daarover had aangelegd, is nu verdwenen http://www.isgp.eu/dutroux/Belgian_X_dossiers_of_the_Dutroux_affair.htm . De doofpot is kennelijk nog altijd niet overvol. Wat men werkelijk wilde verbergen in de zaak Zandvoort, is dat ook daar vermoedelijk een aantal personen van hoge eer http://www.boublog.nl/2008/10/30/van-de-prins-geen-kwaad-wetend/ en goede naam http://www.boublog.nl/2008/07/23/mr-frits-salomonson-hof-advocaat/ bij betrokken waren!

Het dossier van de schande duurt anderhalf uur.

Marc.Vg
Offline
Last seen: 1 jaar 17 weken geleden
Samengevoegd: 04/25/2010

De meest vooraanstaande strijder tegen pedo-netwerken van Europa, de Belg Marcel Vervloesem, zal binnenkort een internationale prijs http://censured31.skynetblogs.be/archive/2010/12/02/internationale-prijs-voor-marcel-vervloesem.html in ontvangst nemen voor zijn fantastische carriere met bijna onbeschrijfelijke persoonlijke offers.

Ook deze site wil Marcel bedanken en langs deze weg en in zijn naam aandacht blijven vragen voor de strijd tegen de perverse en sadistische Demmink-bendes die de wereld steeds meer in hun greep nemen en reduceren tot een hel van verdriet, uitbuiting, plundering en waanzin.

Wie neemt het recht in eigen hand en wanneer?

Hoeveel Marianne Vaatstra’s, meisjes van Nulde en Milly Boeles kan Nederland nog aan? Hoe lang blijft ons volk nog volgzaam? Wie rekent af met weerzinwekkende ‘volksvertegenwoordigers’ als Fred Teeven die de ouders van Marianne Vaatstra keer op keer toezeggingen doet om ze vervolgens in dienst van zijn baas Joris Demmink te verraden? Wie kan nog in de rechtszaal zitten met ‘raadsheer’ Jan Wolter Wabeke bij het Hof in De Haag wetende dat hij tegenover een kinderverkrachter in toga zit?

http://www.klokkenluideronline.nl/artikel/5866/eerbetoon-aan-marcel-vervloesem.html