Oorlogspropaganda van ‘Vredesactie, Broederlijk Delen, Pax Christi’?

Reeds maanden is het de wens van de regeringen van de NATO-landen om eenzijdig militair tussenbeide te komen in Syrië en om dat te kunnen doen moet er ergens een ‘gerechtvaardigdheid’ in de publieke opinie gecreëerd worden..

Met Lybië als voorbeeld van de hypocrisie van het Westen in verband met R2P, een politieke draai door de moderne neo-imperialisten, om naakte militaire verovering te maskeren, is een dergelijke campagne promoten voor Syrië niet evident en bijna onmogelijk te verkopen.

Het terrein van de publieke opinie moet grondig bespeeld worden om een grotere openlijke militaire agressie acceptabel te maken.

Met een artikel in een e-nieuwsbrief van 25 juni 2012:(http://www.vredesactie.be/article.php?id=778)  ‘Syrië: de opties voor militair ingrijpen gewikt en gewogen’  levert ook Vredesactie haar bijdrage hiertoe met een nota gestuurd aan onze parmentsleden: “Welke militaire opties liggen op tafel en wat zijn de beperkingen en risico’s?” . download de nota aan de parlementsleden

Geachte parlementsleden,

Het conflict in Syrië gaat van kwaad naar erger. Het Syrische regime gaat steeds feller te keer tegen de oppositie. Het conflict dreigt verder te militariseren. Of er nog ruimte is voor een onderhandelde oplossing, is twijfelachtig.

Bij het zien van de slachtpartijen onder de burgerbevolking klinkt de roep om 'iets' te doen. Omdat er niets anders de illusie wekt een snelle oplossing te brengen, wordt gepleit voor militaire humanitaire interventie. Minister van Buitenlandse Zaken Reynders heeft met collega's in de NAVO het organiseren van humanitaire corridors besproken. Guy Verhofstadt pleit onomwonden voor het bewapenen van de oppositie. Voorlopig loopt geen enkel land warm voor een grootschalige militaire interventie tegen het Assad-regime. Maar militair ingrijpen, onder verschillende vormen, wordt niet uitgesloten.

Welke militaire opties liggen op tafel en wat zijn de beperkingen en risico's? In de nota in bijlage zet Vredesactie de opties die momenteel besproken worden op een rijtje en houdt ze kritisch tegen het licht. Op die manier willen we bijdragen aan een geïnformeerd debat over eventueel militair ingrijpen in Syrië.

In 2007 publiceerde Seymour Hersh een uitgebreid rapport ‘The Redirection’  in de Newyorker (http://www.newyorker.com/reporting/2007/03/05/070305fa_fact_hersh?currentPage=all) in verband met plannen van de NATO, US, Israel en Saoudi Arabië om Libanon, Syrië en Iran te destabiliseren door het gebruik van sectarisch extremisme met directe banden naar Al Qaïda en met de voorkennis dat zij gruwelijk tekeer zouden gaan en de ergste wreedheden zouden begaan bij het voeren van deze door het Westen georkestreerde oorlog.

Bij het lezen van Hersh’s rapport en het kijken naar de gebeurtenissen die zich vandaag afspelen, wordt dit Westers plan met een hoge graad van exactheid en precisie uitgevoerd, alleen vertroebeld door een indrukwekkend geveins van het Westen, mogelijk gemaakt door haar immense media-netwerken.

In Lybië blijken de ‘vrijheidsstrijders’ sectarische terroristen te zijn die nu een brutale campagne voeren van genocide, martelingen, illegale arrestaties enz.

Volledige steden worden geterroriseerd met etnische en religieuze minderheden die voor hun overleven het land uitvluchten. Zelfs de door de NATO geinstalleerde marionetten worden met geweld en bedreigingen geconfronteerd en voorspelbare algemene chaos heerst in Lybië.

Het enige ‘succes’ van de NATO in Lybië is het oprichten van een militaire logistieke bazis die dient om heel Noord Afrika en het Midden Oosten te destabiliseren, met een heel land als een veilige haven voor terrorisme, met een schier eindeloze voorraad aan wapens en strijders om in een veelheid van conflicthaarden ingeschakeld te worden.

Ironisch genoeg had Oost Lybië (Benghazi) gediend als recruteringscentrum voor terrorisme om het sectarisch geweld in Irak te voeden om een gezamelijke Sunni-Shia-opstand tegen het Westen effectief te neutraliseren.

Het promoten van unilaterale militaire aggressie is een misdaad tegen de Wereldvrede

Het gewild of ongewild  promoten van onverantwoorde propaganda uitsluitend bedoeld om niet alleen het geweld in Syrië verder te zetten maar ook om de grond voor te bereiden  voor een grotere openlijke militaire agressie is een misdaad tegen de Wereldvrede.

Zelfs met de meest elementaire research over het gebeuren in Syrië  worden belangrijke leemtes duidelijk in de premisse voor een ‘unilaterale interventie’ gebazeerd op de ‘morele imperatief’ om het geweld te stoppen dat door het Westen zelf met voorbedachtheid gecreëerd is.

Met Lybië en Irak als twee prominente voorbeelden van hoe het Westen militaire verovering verpakt  in een  ‘humanitaire’ pretext ligt nog vers in het geheugen van het publiek – het zal veel meer vragen dan een obscuur napraten van de door de corporaties gefinancierde talking points om de wereld ervan te overtuigen dat het nodig, laat staan gerechtvaardigd is om deze misdaden tegen de menselijkheid uit te breiden.

Verwante artikel

http://www.wacbelgium.be/nieuws/kofi-annan-%E2%80%93-vredesgezant

http://www.dewereldmorgen.be/blogs/ta-joe/2012/02/05/de-westerse-agenda-in-syrie-duidelijk