Zei u oorlog? in Oekraïne?

Zei u een oorlog? in Oekraïne? Wat kan dat zijn: onze media melden daar niets van. Een totale blackout. Met uitzondering van een dreiging van een Russische militaire aggressie en natuurlijk enkele maatregelen die alleen maar genomen zijn om de orde te herstellen die bedreigd wordt door virulente separatisten in enkele provincies. Zo worden de dingen toch aan ons voorgesteld.

Zelfs Novorussia bestaat niet voor onze media en onze politici. Er is voor hen enkel Oost-Oekraïne, een plaats waar alles fijn zou zijn, zo wordt ons toch voorgehouden, ware het niet van wat harde separatisten, vervuld van een boosaardige neiging tegenover Europa.

En aangezien er bijna niets gebeurt in dat land (toch bijna niets volgens onze kranten, of onze radio’s, of onze TV-kanalen) leest en klinkt het alsof het eenvoudig een kwestie is van die ene Poetin, een nieuwe Hitler, die het misleidend aanlegt om die arme Oekraïners en de hele wereld een ongerechtvaardigde aggressie en een tyrannieke Russische overheersing op te leggen.

Velen onder ons hebben geen idee wat er daar gebeurt. Het internet draagt ertoe bij om de ogen en de geesten te openen van de zoekers, van diegenen die de moeite doen om voorbij de officiële informatie te kijken, om zich te onttrekken aan de propaganda en brainwashing die ons opgelegd wordt.

Maidan slachting februari 2014

video:  http://www.youtube.com/watch?v=-nxCGWhHP-Y

Interessante bronnen:  

http://vineyardsaker.blogspot.be/ (engelstalig) http://www.vineyardsaker.fr/ (franstalig) en een Russische versie wordt opgezet voor een rechtstreekse uitwisseling  tussen een groeiend Westers publiek dat de propaganda niet langer slikt en de Russisch sprekende en rechtstreeks betrokken lokale bevolking. 

http://grayfalcon.blogspot.be/

http://bread-circuses-today.blogspot.be/

 

Oekraïne: De Radicalisering

De gebeurtenissen in Oekraïne worden in de Westerse media niet juist weergegeven.

Eerst en vooral vermijden de Westerse media het feit te vermelden dat veel leden van de Oekraïnse ultranationalistische organisaties posities bezetten in het officiële machtssysteem evenals in het leger en de politie. Deze versmelting van Oekraïnse nationalisten, het leger en de pro-regering paramilitaire groepen is niet spontaan maar een doelbewust plan.

Gedurende de zogezegde ‘Oranje Revolutie’ in 2004 won de pro-Westerse kandidaat en nationalist Victor Yushchenko het presidentschap tegen toenmalig Premier Victor Yanukovish. Yushchenko werd aan de macht gebracht door een golf van misnoegen omwille van problemen over de socio-economische situatie in het land. Dit ongenoegen werd evenwel gesofistikeerd aangewakkerd en richting gegeven door buitenlandse strategen, wat resulteerde in een politieke en economische breuk tussen twee potentiële economische partners – Oekraïne en Rusland.

Yushchenko’s bestuur draaide uit op een grote frustratie voor de Oekraïners en het was niet moeilijk voor Yanukovich om hem te verslaan in de volgende presidentsverkiezingen. Als president begon Yanukovich een beweging naar het Westen en werd zijn politiek in de Westerse media geprezen. Van zodra hij begon naar Rusland te neigen werd hij onmiddellijk een dictator en werd zijn politiek en zijn persoonlijkheid in de Westerse media gedemoniseerd.

Opnieuw in 2013-2014 werd het echte misnoegen van de bevolking over de socio-economische situatie in het land gebruikt door Westerse strategen wat resulteerde in het voor de tweede keer van de macht verdrijven van Yanukovich.

De Oranje Revolutie in 2004 was minder nationalistisch dan de 2013 -2014 machtsgreep. De nationalisten speelden ook een actieve rol in 2004 maar door de deelname van veel meer volk in de Oranje Revolutie was er geen nood om hevig geschut als de ultraradicalen in te brengen.

De coup in 2013-2014 greep onder verschillende omstandigheden plaats. Oekraïne was reeds gefrustreerd door Yanukovich en Yushchenko. De milde variant van de kleurenrevolutie zoals in 2004 was gedoemd om te falen. Het volk zou niet in zo’n grote aantallen demonstreren als in 2004. Ze hadden reeds enkele lessen geleerd en zouden eerder passief blijven.

Maar er een oplossing was gevonden: kwantiteit kan gecompenseerd worden door ‘kwaliteit’. Met andere woorden, de passieve meerderheid kan overkomen worden door een actieve minderheid. Het kleineaantal kon gecompenseerd worden met hun radicalisme. Iedere waarnemer van de Maidan-gebeurtenissen kan vertellen dat het aantal deelnemers veel lager was dan in 2004. En Maidan was veel radicaler dan 10 jaar geleden en vastbesloten om veel verder te gaan. De meeste deelnemers aan Maidan in 2013-2014 waren leden van de radicale organisaties die ideologisch dicht bij Nazisme aansluiten.

Ook onze Europese en Belgische politici lieten zich niet onbetuigd in hun steun aan de ultranationalisten zie hier en hier en hier.

Volgens ooggetuigen-verslagen van Oost-Oakraïne is het Oekraïnse leger verantwoordelijk voor wrede en geweldadige acties tegen zowel rebellen als burgers. Dit is niet verwonderlijk rekening houdend met het aantal rechtse radicalen die in de legereenheden opgenomen werden. Een aantal notoire Oekraïnse legerbataljons zijn samengesteld uit vrijwilligers die bekend zijn om strafexpedities tegen de Oost-Oekraïnse bevolking zoals de Dnepr, de Oekraïne, de Azov milities. De stichter van de laatste twee eenheden is het Oekraïns parlemetslid Oleg Liashko, de leider van de Radical Party en compromisloos tegenstander van de Oost-Oekraïnse rebellen.

Volgens hem zijn de helft van de Azov-strijders oud-veroordeelden. Liashko zei dat het beter is om te werken met veroordeelden die bereid zijn te vechten dan met politieagenten die weigeren op Oekraïners te schieten.

De andere helft zijn leden van Oekraïnse ultranationale organisaties. De leden van de andere bataljons zijn niet beter.

De Azovstrijders zeggen een speciaal gebed vooraleer naar het front te gaan. De tekst van het gebed heeft reeds de verontwaardiging van de Poolse priester Tadeuz Isakowicz-Zalesski, een bekend tegenstander van de nationalistische ideologie. In plaats van God en engelen vermeldt het gebed Oekraïne en de leiders van de pro-Nazi beweging in WO II, Stepan Bandera en Roman Shukhevich: ‘Oekraïne, Moeder van Helden, vervul mijn hart...om wraak voor...de heroïsche dood van helden....Shukhevich, Bandera....’. Bandera en Shukhevich zijn er beiden voor gekend verantwoordelijk te zijn voor het aanrichten van slachtingen tegen de Poolse en Joodse bevolking van West-Oekraïne onder Nazi bezetting in de jaren 1940.

Zo’n grote concentratie radicale en kriminele vrijwilligers in het Oekraïnse leger is de oorzaak van talrijke plunderingen en moorden van burgers in Oost-Oekraïne. Die vrijwilligers als voorbeeld stellen voor Oekraïns ‘patriotisme’ is onaanvaardbaar omdat het de radicalen bestempelt als de enige vorm van Oekraïns patriotisme.

Er zijn niet veel landen ter wereld waar de sympathizanten van neo-Nazi bewegingen massal aanwezig zijn in regeringsinstellingen en Oekraïne is er een van. Bijna alle huidige  leidende politieke partijen in het parlement – Vitaly Klichko’s Udar partij, Yulia Timoshenko’s Vaderland party, Oleg Tiagnibok’s Svoboda party – steunen de idee dat gedurende de Tweede Wereldoorlog de pro-Nazi regimenten van Bandera en Shukhevich vochten voor vrijheid en de rechten van de Oekraïners. Dit zijn de mensen die de volgende vijf jaar Oekraïne willen regeren.

Deze benadering van ideologische topics heeft reeds de Oekraïnse samenleving opgedeeld. Kiev slaagt erin de sympathie te verwerven van sommige burgers door propaganda-manipulaties, maar de rest is niet opgezet met zo’n politiek. De Oekraïnse samenleving is diep verdeeld en de regering weet dat. De enige manier om de bevolking samen te houden is door een vijand uit te vinden. Rusland werd omschreven als de vijand. Kiev is nu een hoop middelen aan het verspillen om de anti-Russische opinie aan te wakkeren  onder de Oekraïners om te voorkomen dat ze zouden gaan nadenken over de dreigende economische ineenstorting.

Ondertussen lijft Kiev meer en meer mannen en vrouwen in in het Oekraïnse leger. De mobilisatie-leeftijd is verhoogd tot 55 jaar. Onlangs stelden vertegenwoordigers van de nationalistische beweging in het parlement voor om die nog op te trekken tot 60 jaar. Dit is omdat de Oekraïnse jeugd geen bloed wil vergieten voor de ambities van de nieuwe regering. Oekraïnse moeders over heel het land protesteren tegen zo’n massale recrutering en blokkeren de militaire eenheden en vragen dat de authoriteiten hun zonen terugbrengen van het front.

Ondertussen vluchten veel would-be recruten het land uit, meestal naar Rusland. Kiev heeft bevolen de Oekraïnse grenzen te sluiten niet alleen met Rusland maar ook met andere landen om jongelingen te verhinderen naar het buitenland te vluchten. Het is nu tamelijk moeilijk voor jonge Oekraïners het land te verlaten. Zij willen het leger niet vervoegen maar zullen ertoe gedwongen worden.